Cześć 3: Z Bordeux do Irun

EuroVelo jest Europejską siecią szlaków rowerowych, których łączny dystans wynosi 70 000 km. Szlaki te nie są zaprojektowane od nowa ale wykorzystują już istniejącą infrastrukturę:ścieżki, lokalne drogi. Jednym z tych szlaków jest Eurovelo 1 – szlak wybrzeżem Atlantyku. Na terenie Francji prowadzi z  Roscoff do Hendaye i oznaczony jest jako Vélodyssée. My zrobiliśmy jego fragment prowadzący przez region Akwitania w Francji.

Szlak jest świetnie oznaczony i nie wymaga posiadania mapy. Prawie cały fragment prowadzi blisko Atlantyku i szerokich plaż ciągnących się na dystansie 250 km. Teren jest bardzo plaski, co też przełożyło się na nasze osiągi. Już drugiego dnia przejechaliśmy 115 km. Cała trasa jest bardzo malownicza. Akwitania uchodzi za najbardziej zalesiony obszar Francji i było to widać. Większość drogi prowadzi przez lasy. Same ścieżki są (w większości) wyodrębnione dla rowerów, wiec brak na nich ruchu samochodowego.

Bliskość Atlantyku przekładała się też na dostępność świeżych owoców morza. Cały garnek małży z butelką lokalnego wina to wydatek 14 euro co było bardzo dobrą ceną. W mijanych sklepach można tez było kupić za 2Euro dobrej jakości wino z Bordeaux. Do wina wystarczyło dokupić bagietkę z lokalnej piekarni(które były w każdej mijanej wsi) i kilka rodzajów sera Francuskiego(które zawsze mieliśmy z sobą) i już można było zjeść kolację( w stylu Francuskim) nad brzegiem Atlantyku.  

Bezkresne plaże i surferzy, których było tu naprawdę dużo.

Na całej długości naszego odcinka znajdowało się wiele dobrze przygotowanych pól namiotowych. Większość z nich posiadała strony internetowe co pozwalało ocenić je przed przyjazdem. Mijaliśmy też liczne wsie, gdzie można było uzupełnić zapasy i coś zjeść. Brak znajomości języka Francuskiego nie był dla nas bariera. Wręcz przeciwnie. W wielu przypadkach miejscowi znali język Angielski a w trudniejszych przychodziła z pomocą gestykulacja rękoma (i się sprawdzała).

Przejazd Vélodyssée był naprawdę dużą przyjemnością. Jedną z największych atrakcji była wydma Piłata, która jest największą i jajwyższą w Europie.

PS Odradzamy wożenia śmierdzących serów w zamkniętych sakwach. Po roku czasu i kilku myciach dalej czuć(ale oczywiście znacznie słabiej) ich aromat :P

Trociny zamiast wody do spłukiwania. Eco ubikacja, poziom zaawansowany.

Kurtka przecideszczowa zdała test :)

Część 2 Doliną Loary

W 1697r Francuski baśniopisarz Charles Perrault opublikował baśń pod tytułem:Śpiąca Królewna. Inspiracją do jej stworzenia był pobyt w zamku nad Loarą. Ten sam zamek stał się też wzorem dla zamku Śpiącej Królewny.

Za górami za lasami... Tak zaczyna się wiele bajek i tak zaczynała się nasza przygoda. Śpiącej Królewny co prawda nie było, ale był zamek (a w zasadzie wiele zamków) i dwoje wędrowców na swych rumakach (czyt. my na rowerach).

Wyobraź sobie leniwie meandrującą rzekę w wieloma zabytkowymi rezydencjami wyrastającymi na obu jej brzegach. Setki zamków  i pałaców wkomponowanych w krajobraz tak jakby tu same urosły. Wśród nich piękne ogrody i parki z niezliczona ilością kolorowych kwiatów. A teraz dodaj do tego ogromną ilość rodzinnych, małych winnic, które stanowią nieodłączną część tego krajobrazu. Jeśli sobie to wszystko wyobrazisz mniej więcej da ci to obraz tego co mieliśmy przed sobą.

Dolina Loary wraz z swoimi zamkami to jedna z największych atrakcji Francji. Na przestrzeni 200 km znajduje się ponad 300 starych zamków i pałaców. Najstarsze pochodzą z okresu średniowiecza i są zbudowane w stylu gotyckim. Służyły one za warownie obronne. Jednakże większość z nich było budowanych na przełomie XV i XVI wieku, kiedy to arystokracja francuska pokochała ten region.

Nic tak dobrze nie umila rozkoszowania się tym widokiem jak lampka lokalnego wina. Pod kątem skali produkcji wina Dolina Loary jest trzecim regionem we Francji. Na jej obszarze znajduje się ponad 7000 winnic. Dolina jest drugim, francuskim regionem pod kątem jego spożycia. Częstym widokiem są tu stare jaskinie zagospodarowane na potrzeby piwnic na wino. Jaskinie jest tu jak najbardziej trafnym określeniem. Są to pozostałości po dawnych kopalniach osadów wapiennych, które dzięki stałej niskiej temperaturze stały się dobrym miejscem na przechowywanie rzeczy takich. Dlatego nie mogliśmy sobie odmówić odwiedzenia jednego z takich miejsc i zakupu butelki lokalnego wina. Prawdziwy sprzedawca nie pyta klienta” W czym mogę pomoc?” ponieważ wie, że większość z nas odpowie ”tylko patrze”.  Zakup czegokolwiek u niego powinien być przyjemnością. Tak tez było w naszym przypadku. Zaczęło się od kilku lampek wina. W miedzy czasie można było usłyszeć ciekawą historię regionu i zadać kilka pytań. Wszystko zakończyło się kupioną butelka wina i myślami w głowie o dobrze ulokowanych pieniądzach.

Na zwiedzanie Doliny Loary mieliśmy trzy pełne dni. Naszym celem było przejechanie w tym czasie z Orleans do Tours.  Łącznie 120 km. Teren był plaski a cala trasa była świetnie przygotowaną ścieżką rowerową. Po obu jej stronach mieliśmy porozrzucane ok. 12 zamków. Niektóre z nich (jak np. w Cheverny) były oddalone od  rzeki o 20 km, inne (np. w Beaugency) wymagały przekroczenia rzeki i kierowania się na północ.  Obejrzenie w tym czasie wszystkich było dość karkołomnym przedsięwzięciem. Dlatego my postanowiliśmy odwiedzić tylko te, które były dla nas najciekawsze. Pomocna okazała się tu mapa turystyczna okolic wraz z zdjęciami wszystkich zabytków. Wybieraliśmy je najlepsza dostępną wówczas dla nas metodą, czyli na podstawie obrazka ;). W ten sposób zawęziliśmy naszą listę do TOP 5.

Zdecydowana perełką architektoniczną na naszej drodze okazał się zamek w Chambord. Największy z zamków w dolinie Loary. Pozostałe robiły też wrażenie ale już nie takie duże. Może wynikało to z faktu ze po zobaczeniu pierwszych dwóch byliśmy już nasyceni.

Nocowaliśmy na polach namiotowych. Było ich dużo po drodze a z miejscem nie było problemu. Nasz namiot z reguły stał na trawniku oddzielonym od pozostałych żywopłotem. Mijane po drodze pola były różnej klasy. Jedne miały prysznic , kuchnie i dostęp do ciepłej bieżącej wody inne bywały w opłakanym stanie. Na szczęście większość z nich odpowiadała temu co można było o nich przeczytać w internecie.

Drogą św. Jakuba

Część 1 Paryż w deszczu

Czy wiecie że w Paryżu roczna suma opadów przekracza 650 mm i jest wyższa niż w Londynie (który jest uważany za deszczowe miasto)? Deszcz w Paryżu pada równomiernie przez cały rok. W każdym miesiącu jest tyle samo dni deszczowych.

„...A potem była niepogoda. Przychodziła pewnego dnia...”. Przejeżdżając uliczkami Paryża można było się poczuć jak bohater z „Święta Ruchomego” Hemingwaya. Miasto, które mieniło sie w strugach deszczu. Przejazd wzdłuż Rive gauche z bagietką  za przednia sakwą, wizyta w kawiarni z filmu Amelia, gdzie można było skosztować pysznego Creame Brulee i rozkoszować się przy filiżance café crème.

Ale od początku. 

W Beauvais wylądowaliśmy o 11.30. Przywitał nas dość pogodny dzień. Mięliśmy 2 godziny czasu na złożenie rowerów i wejście do pociągu (relacji Beauvais – Paryz), który ruszał ze stacji oddalonej o 5 km. Czy zapomniałem dodać że biletów tez nie mieliśmy? Rezerwacja biletu w internecie pozwalała na jego wydrukowanie w specjalnych maszynach dostepnych dopiero na dworcu.

Plan na ten dzień był prosty. Pociągiem mieliśmy się udać do Paryża, tam spędzić 4 godziny i wsiąść w kolejny pociąg do Orleans. Paryż miał być tylko przystankiem na drodze. Nie planowaliśmy w nim zostawać na dłużej. W Orleans planowaliśmy znaleźć pole namiotowe i następnego dnia zacząć nasza podroż rowerem w kierunku Tours.

Cztery godziny w Paryżu chcieliśmy maksymalnie wykorzystać na zwiedzanie i zakup łańcucha do spinania rowerów.  

Samo składanie roweru zajęło nam godzinę, co jest dobrym wynikiem jak na pierwszy raz. Do pociągu wsiedliśmy na 10 min przed jego ruszeniem. Podróż trwała dwie godziny i była dobrą okazją na dokręcenie kilku elementów w rowerach.

Do Paryża dojechaliśmy wraz z ciemnymi deszczowymi chmurami. Po słońcu pozostały tylko dobre wspomnienia. Wysiedliśmy z pociągu, uruchomiliśmy GPS i ruszyliśmy w drogę. Kolejny pociąg relacji Paryż – Orleans mieliśmy na południu miasta, co wymuszało przejazd przez centrum miasta(czyli zabytki). Poruszanie się po mieście było wyzwaniem. Duży ruch na drogach i chodnikach wymagał skupienia. Liczne ścieżki rowerowe oddzielone były od chodnika tylko namalowaną linią co pozwalało pieszym na łatwe przekraczanie ich.  Dzwonek był tu podstawą.

Nasza trasa wiodła przez najważniejsze atrakcje: Wieża Eiffla ->Louvre -> katedra Notre-Dame de Paris. Czasu było tylko tyle aby się na chwile zatrzymać i zrobić zdjęcie. Oczywiście nie zabrakło w niej też miejsca na przyjemności. Jak filiżanka kawy i pyszny Creame Brulee w kawiarni z filmu Amelia. Rower dał nam tą przewagę, że byliśmy mobilni i mogliśmy wybierać drogi często niedostępne dla samochodów. 

Deszcz weryfikował nasze plany w szybkim tempie. Zamiast pikniku z widokiem  na Wieżę Eiffla zmuszeni byliśmy do stania pod drzewem w oczekiwaniu aż przestanie padać. Dało to nam czas na obserwacje otaczającego nas świata. W krzakach nie opodal nas sprzedawca trzymał wina i przekąski.  Gdzie indziej natarczywi Panowie próbowali wepchnąć różnego rodzaju pamiątki jak np. miniaturowe wieże Eiffla. Pod każdym większym drzewem można było zaobserwować podobnych do nas ludzi – Oczekujących aż przestanie padać. Ale padać nie przestawało. Nie mając dużego wyboru ubraliśmy kurtki przeciwdeszczowe i ruszyliśmy w drogę. Przejazd przez miasto był szybki. Minuta, dwie na selfi z Louvre i szklaną piramidą w tle. To samo z katedrą Notre-Dame. GPS rowerowy mocno się tu sprawdził. Wyznaczał nam najkrótszą drogę wśród niezliczonej ilości uliczek Paryża. 

Ostatecznie na nasz pociąg spóźniliśmy się kilkanaście minut. Na szczęście z pomocą Pana z informacji udało nam się zakupić bilety na pociąg odjeżdżający godzinę później. Dużej straty więc nie było.

Cały dzień zakończył się degustacją sera w przedziale pociągu do Orleans.

Drogą św. Jakuba

Prolog

Jest rok 813. Pustelnik o imieniu Pelagiusz zobaczył w pobliżu kościoła św. Fiza z Solovio (w Hiszpani) zjawisko astronomiczne. Na niebie pojawiła się światłość i deszcz meteorytów. Pelagiusz uznał to za znak od boga i poinformował o tym Biskupa Flavia. Flavio z pomocnikami udali sie w wskazane miejsce i odnaleźli ruiny małego budynku z trzema trumnami w środku. Po zbadaniu znaleziska biskup oznajmił, że znaleziono szczątki św. Jakuba i jego uczniów. Miejsce to nazwano Campus Stellae (pole gwiazd).
Po tym wydarzeniu król Alfonso II zainicjował budowę kościoła nad znalezionymi szczątkami, jednocześnie zlecając garstce mnichów nadzór i pilnowanie grobu. Z czasem powstało tam miasto, które nazwano Santiago de Compostela. 
Znalezisko spowodowało, że zaczęli tam przybywać pielgrzymi z coraz dalszych zakątków Europy. Droga jaką przemierzali w późniejszym czasie została nazwana Drogą św. Jakuba i stała się jednym z najważniejszych chrześcijańskich szlaków pielgrzymkowych, obok szlaków do Rzymu i Jerozolimy.
Jednym z najbardziej znanych pielgrzymów był Jan Paweł II, którego wizyta w 1982r. spowodowała rozpoczęcie rekonstrukcji (zapomnianego już) szlaku w wielu krajach Europy. Jednocześnie przyczyniła się do jej wzrostu popularności na całym świecie. W roku 2015 do Santiago de Compostela przybyło ponad 260 tysięcy pielgrzymów. Dla przykładu w 1970 r. było ich tylko 68.

MY

Pomysł na udanie się do Santiago de Compostela siedział w naszych głowach od długiego czasu. Na mniej więcej rok przed wyjazdem obejrzeliśmy film „The Way” z Martin Sheen w roli głównej, który jeszcze mocniej nas zmotywował do działania.

Początkowo planowaliśmy rozpocząć podroż rowerami już z Polski. Ograniczeniem jednak był tu urlop jaki byliśmy w stanie wygospodarować w pracy i ostatecznie stanęło na odcinku Paryż - Santiago de Compostela. Mieliśmy na to dokładnie 3  tygodnie i 3 dni. Dystans jaki pokazywało nam Google Maps wynosił ok. 1500km. Wychodziło wiec ze Każdego! dnia musieliśmy jechać średnio 80 km.
Nasza forma była zerowa. Krótkie wycieczki po 30 km po trójmiejskich lasach nijak się miały do takiego przedsięwzięcia. Na miesiąc przed wyjazdem zaczęliśmy wiec przygotowania. Co weekend organizowałem wycieczki po 60-80 km. Do tego u Kamili doszły zajęcia ze spinningu. Nie było tego wiele, ale chodziło o to żeby mieć jakieś podstawy. Wiedzieliśmy też, że zaczynać będziemy na płaskim terenie, wiec lepszą kondycję złapiemy na miejscu.

Trasa

Naszą przygodę można podzielić na dwa etapy. Francję i Hiszpanię. Na Francję chcieliśmy przeznaczyć maksymalnie od 7 do 9 dni. Więcej nie mogliśmy. Wiedzieliśmy, że naszym priorytetem jest przejechanie całego odcinka Hiszpańskiego, a na to według różnych źródeł potrzebne było min. 14 dni. W przypadku Francji przyjęliśmy zasadę, że jesteśmy na urlopie (braliśmy pod uwagę połączenia pociągami). Naszym celem było też w miarę szybkie dojechanie do granicy z Hiszpanią w okolicach Irun. Tam planowaliśmy wjechać na jeden z dwóch głównych szlaków Św. Jakuba: Drogę Francuską lub Drogę Północną.